canlıların en büyük zaaflarından biri.

bir yere, bir canlıya, bir şeylerin varlığına hatta bazen yokluğuna...

kudurmuştan beter olmamanız dileğiyle.

alışmaktan kasıt sürekli akseden bir bağımlılıksa evet kudırmamak elden değil. kendimden pay biçersem bulunduğun her ortama ne olursa olsun kolayca ayak uydurabilriim, alışabilirim. hayatım boyunca sigara içmedim ama bütün arkadaşlarım, istisnasız, içiyor ve bağımlılar belli bu olmadığı zaman birbirleriyle kavga ediyorlar bir kemiğe saldıran iki köpek gibi çok üzücü onları öyle görmek. benim bağımlılığım yok aslında kudurma derecesinde bir alışkanliğada sahip değilim. bu bir avantajdan ziyada aslında dezantaj olarak daha ön plana çıkıyor neden m? çünkü o iki köpekten biri bile o kemiğe ulaştığında mutlu oluyor sonuçta en azından hedefine ulaşmış oluyor. bağımlılık ve bir alışkanlığı olmayanlar peki? pekte mutlu olduğum söylenemez zaten ama yaşıyorum be bu da bir sebep galiba nasıl yaşamaktan ziyade yaşadığını bilmek hayatta olabilrmek hiç deilse güzel günlerin beni beklediğini bilmek bile güzel yazımı şu sözlerle bitirmek istiyorum
"ve zaten bu kadar az misafir kaldığımız
bu ölümlü, bu yaşanası dünyada
bu bezirgan saltanatı, bu zulüm bitmesin diyedir."(nazım hikmet ran